Allah’u Teâlâ, dünya malının kendi katında ne kadar değersiz olduğunu sarsıcı bir örnekle anlatır: “Eğer insanlar (küfürde birleşen) tek bir ümmet haline gelmeyecek olsalardı, Rahman’ı inkar edenlerin evlerine gümüşten tavanlar ve üzerine çıkacakları gümüş merdivenler yapardık. Evlerine (gümüşten) kapılar ve üzerine yaslanacakları koltuklar verirdik. Bir de (bunları) altın ve süs eşyalarıyla (Zuhruf) donatırdık.”

Fakat Allah, müminler üzülmesin ve imtihan sırrı bozulmasın diye bunu yapmamıştır. Bütün bu şatafat, sadece dünya hayatının geçici bir metaıdır. Allah katındaki asıl nimetler ve ahiret yurdu ise takva sahipleri içindir.

Mekkeli müşrikler, Peygamberimizin (s.a.v) yetim ve fakir oluşunu küçümsüyor, peygamberliğin zenginlik ve nüfuzla ilgili olduğunu sanıyorlardı. Dediler ki: “Bu Kur’an, şu iki şehrin (Mekke ve Taif) birinden büyük bir adama (zengin ve soylu birine) indirilmeli değil miydi?” Kastettikleri kişiler Mekke’den Velid bin Muğire, Taif’ten Urve bin Mesud gibi kabile reisleriydi.

Allah (c.c) onlara şu cevabı verdi: “Rabbinin rahmetini (peygamberliği) onlar mı paylaştırıyorlar? Oysa dünya hayatında geçimliklerini aralarında biz paylaştırdık.” Peygamberlik, insanların seçimiyle değil, Allah’ın takdiri ve lütfuyla verilir.

Firavun, kavmine seslenerek böbürlendi: “Ey kavmim! Mısır’ın mülkü (hükümdarlığı) ve altımdan akan şu nehirler benim değil mi? Görmüyor musunuz?” Sonra Hz. Musa’yı (a.s) fakirliği ve konuşmasındaki tutukluk sebebiyle küçümsedi: “Ben şu zavallı, nerede ise meramını bile anlatamayan adamdan daha hayırlı değil miyim? (Eğer peygamberse) ona altın bilezikler atılmalı veya onunla beraber melekler gelmeli değil miydi?”

Firavun, bu süslü sözlerle kavmini küçümsedi ve kandırdı; onlar da (ahmaklıklarından) ona itaat ettiler. Çünkü onlar yoldan çıkmış (fasık) bir topluluktu. Sonuçta Allah, onları suda boğarak hepsini helak etti ve sonrakilere ibret kıldı.