1. HZ. MUSA VE KAYADAKİ KÖR SOLUCAN Hz. Musa (a.s), bir gün elindeki asasıyla büyük bir kayaya vurdu. Kaya yarıldı ve içinden başka bir kaya çıktı. Ona da vurdu, o da yarıldı. Üçüncü kayanın içinden ağzında yeşil bir yaprak bulunan kör bir solucan çıktı ve zikrediyordu. Allah’u Teala, Musa’ya (a.s) nida etti: “Ey Musa! O solucanın ne dediğini duyuyor musun? Şöyle zikrediyor: ‘Sübhânallah! Beni bu denizin dibinde, şu üç kat kayanın içinde yaratan, beni unutmayan ve beni rızıksız bırakmayan Allah’ı noksan sıfatlardan tenzih ederim!’ İşte Benim yaratışım ve merhametim böyledir.”

2. HZ. İBRAHİM’İN (A.S) YILDIZLARA BAKIP YARATICIYI BULMASI Hz. İbrahim (a.s) çocukken mağaradan çıktığında gökyüzüne baktı ve parlayan bir yıldız gördü. Kavmine “Rabbim budur” dedi. Ancak yıldız batınca “Ben batanları sevmem” dedi. Sonra ay doğdu, “Rabbim budur” dedi. O da batınca “Eğer Rabbim beni doğru yola iletmezse sapkınlardan olurum” dedi. Güneş doğunca “Bu daha büyüktür, Rabbim budur” dedi. Ancak o da batıp gidince şu muazzam hakikati haykırdı: “Ben yüzümü, tamamen gökleri ve yeri yoktan Yaratan’a (O baki olan Allah’a) çevirdim. Ben O’na ortak koşanlardan değilim!” Yaratılanlara değil, Yaratan’a tutunmak.

3. İMAM-I AZAM VE DİNSİZLERLE KAYIK MİSALİ Bir grup ateist (yaratıcıyı inkar eden), İmam-ı Azam Ebu Hanife Hazretleriyle tartışmak istedi. İmam onlara buluşma saati verdi ancak bilerek geç kaldı. Geldiklerinde “Neden geç kaldın?” dediler. İmam: “Nehrin karşısına geçecektim ama kayık yoktu. Birden ağaçlar kendi kendine kesildi, tahtalar kendi kendine birleşip bir kayık oldu. Ben de binip geldim” dedi. Ateistler kahkahayla: “Bizi mi kandırıyorsun, hiç tahtalar kendi kendine kayık olur mu, bir usta lazım!” dediler. İmam o sarsıcı cevabı verdi: “Şu basit tahta kayığın bile kendi kendine olamayacağını, bir usta (yaratan) gerektiğini biliyorsunuz da; bu uçsuz bucaksız kâinatın, güneşin, yıldızların ve kusursuz insanın kendi kendine olduğuna (Yaratıcısız olduğuna) nasıl inanıyorsunuz?” Tümü sus pus olup gerçeği anladılar.

4. HZ. ALİ’NİN (R.A) KARINCAYI TEFEKKÜRÜ Hz. Ali (r.a) bir gün yere eğilmiş, dikkatle yürüyen bir karıncaya bakıyordu. Etrafındakiler ne yaptığını sorduğunda şöyle buyurdu: “Şu küçücük hayvana bakıyorum. Allah’u Teala ona öyle kusursuz bir bacak, yönünü bulacak bir his, rızkını taşıyacak bir güç ve hayatını devam ettirecek bir nizam vermiş ki, fillerin ve aslanların yaratılışından geri kalmaz. Eğer insanlar bir sivrisineğin yaratılışındaki ilahi sanatı idrak etselerdi, isyan etmeye haya eder ve Allah’a secde etmekten başlarını kaldırmazlardı.”

5. CÜNEYD-İ BAĞDADİ VE YARATILIŞIN GAYESİ Bir felsefeci, Cüneyd-i Bağdadi Hazretlerine gelip: “Allah bizi neden yarattı? Zaten O’nun bizim ibadetimize ihtiyacı yok ki!” diye sordu. Cüneyd-i Bağdadi gülümsedi: “Evet, O’nun bizim ibadetimize zerre kadar ihtiyacı yoktur. O, bizi sırf Kendi şefkatinden ve lütfundan dolayı, o ‘Yokluk (Adem)’ karanlığından çıkarıp ‘Varlık’ sahnesine davet etti. Bizi yarattı ki; O’nun cemalini görelim, O’nun isimlerini (Esmâ-ül Hüsna’yı) idrak edelim ve kalbimizi O’nun aşkıyla doldurarak sonsuz bir saadete erelim. Yaratılış, Hakk’ın kula en büyük ikramıdır.”