Allah’u Teâlâ sureye, Tûr Dağı’na, yazılı kitaba ve “Beyt-i Ma’mûr”a yemin ederek başlar. Peygamberimiz (s.a.v), Miraç gecesinde yedinci kat semada Beyt-i Ma’mûr’u gördüğünü anlatır.

Burası, yeryüzündeki Kabe’nin tam hizasında bulunan, gök ehlinin kıblesidir. Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurmuştur: “Oraya her gün 70.000 melek girer (ibadet eder) ve bir daha çıkmazlar (sıra onlara bir daha gelmez).” Bu yemin, Allah’ın mülkünün ve ordularının (meleklerin) ne kadar azametli olduğunu gösterir.

Müminler için cennetteki en büyük sevinçlerden biri de aileleriyle buluşmaktır. Allah’u Teâlâ bu surede muazzam bir müjde verir: “İman eden ve soyları da iman ile kendilerine uyanlar (var ya); biz onların soylarını da kendilerine katarız (cennette buluştururuz).”

Bu ayetin tefsirinde alimler der ki: Allah, cennetteki derecesi düşük olan çocukları veya eşleri, derecesi yüksek olan babalarının/eşlerinin yanına yükseltir. Böylece ailenin sevinci tamamlanır. Üstelik bunu yaparken, yüksek derecede olanın sevabından hiçbir şey eksiltmez. Bu, Allah’ın sırf lütuf ve ikramıdır.

Mekkeli müşrikler (Darünnedve’de toplanıp), Peygamberimiz (s.a.v) hakkında ne diyeceklerini şaşırmışlardı. Kimi “O bir şairdir, zamanın felaketlerine uğrayıp ölmesini bekleyelim” diyor, kimi “O bir kâhindir (gelecekten haber veren falcı)”, kimi de “O bir mecnundur (deli)” diyordu.

Allah’u Teâlâ, sevgilisini bizzat savundu ve onlara meydan okudu: “Sen (onlara aldırma) öğüt ver! Rabbinin nimetiyle sen ne bir kâhinsin ne de bir mecnun. Yoksa onlar ‘O bir şairdir’ mi diyorlar? De ki: Bekleyin! Ben de sizinle beraber bekleyenlerdenim.”