1. 99 KİŞİYİ ÖLDÜREN ADAMIN TÖVBESİ Geçmiş ümmetlerde 99 kişiyi öldürmüş bir cani vardı. Bir gün kalbine pişmanlık ateşi düştü ve bir abidin yanına gidip “Benim için tövbe kapısı var mı?” dedi. Abid “Sen 99 kişi öldürdün, sana tövbe yoktur!” deyince öfkelendi ve onu da öldürüp 100’e tamamladı. Sonra gerçek bir alime gidip sordu. Alim, “Seninle Allah arasına kim girebilir! Elbette tövbe kapısı açıktır. Ancak o kötü yurdu terk et ve salihlerin yurduna hicret et” dedi. Adam yola çıktı lakin yarı yolda eceli geldi, öldü. Rahmet ve azap melekleri tartışırken, Allah’u Teala toprağa emretti; salihlerin yurdu adama bir karış daha yakınlaştı ve o adam, o halis niyeti sebebiyle tamamen temizlenmiş olarak affedildi.

2. KA’B BİN MÂLİK’İN (R.A) BÜYÜK İMTİHANI Sahabeden Ka’b bin Mâlik (r.a), Tebük Seferi’ne hiçbir özrü olmadığı halde nefsinin gafletiyle katılmamıştı. Döndüğünde yalan söyleyip bahane uydurabilirdi lakin o doğruyu seçti. Peygamberimiz (s.a.v) ona “Allah senin hakkında hüküm verene kadar bekle” dedi ve bütün Medine ona 50 gün boyunca selamı sabahı kesti. O kadar daraldı ki yeryüzü ona zindan oldu. Fakat o asla isyan etmedi, seccadesinde gözyaşlarıyla tövbe etti. 50. günün sabahı “Tövbeleri kabul edildi” müjdesiyle Kur’an ayeti (Tevbe: 118) indi. Doğruluk ve nasuh tövbe, en büyük felaketleri bile rahmete çevirdi.

3. HZ. VAHŞİ’NİN (R.A) UMUDA TUTUNUŞU Uhud Savaşı’nda Peygamberimizin çok sevdiği amcası Hz. Hamza’yı şehit eden Vahşi, Mekke’nin fethinden sonra Medine’ye haber gönderdi: “Müslüman olmak istiyorum ama ‘Adam öldürenler ve şirk koşanlar cehennemdedir’ ayeti beni korkutuyor, affedilir miyim?” Peygamberimiz ona “Ancak tövbe edip inananlar müstesnadır, Allah onların kötülüklerini iyiliğe çevirir” (Furkan: 70) ayetini gönderdi. Vahşi, “Bu şartlı bir ayet, ya salih amel işleyemezsem?” dedi. Bunun üzerine “Şüphesiz Allah şirki affetmez, bunun dışındaki günahları dilediğine affeder” (Nisa: 48) ayeti gitti. Vahşi yine korktu. En son “Ey kendilerine kötülük eden kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin, Allah bütün günahları affeder” (Zümer: 53) ayeti inince, Vahşi coşkuyla gelip Müslüman oldu ve kalbini o kandan temizledi.

4. FUDAYL BİN İYAZ’IN DUVARDAKİ DÖNÜŞÜ Büyük evliyalardan Fudayl bin İyaz, gençliğinde kervanların yolunu kesen azılı ve korkunç bir eşkıyaydı. Bir gece, günah işlemek için bir evin duvarına tırmanırken, içeriden gece namazına kalkmış birinin okuduğu şu ayeti işitti: “İman edenlerin, Allah’ı anmak ve haktan inen için kalplerinin huşu ile titreme (ve temizlenme) vakti hâlâ gelmedi mi?” (Hadid: 16). Fudayl bu ayeti duyar duymaz duvarın üzerinde sarsıldı, gözyaşlarına boğuldu ve: “Geldi Ya Rabbi! O vakit geldi!” diyerek aşağı atladı. Kılıcını kırdı, eşkıyalığı terk etti ve Mekke’ye yerleşip zamanının en büyük alimlerinden ve Hakk’ın dostlarından biri oldu.

5. MESCİDDE AĞLAYAN GENÇ Peygamberimiz efendimiz (s.a.v) mescitteyken içeriye üstü başı perişan, ağlamaktan gözleri şişmiş bir genç girdi. “Ya Resulallah! Öyle bir günah işledim ki, gökler üzerime çökse yeridir!” dedi. Efendimiz “Günahın mı büyük, yeryüzü mü?” dedi. “Günahım” dedi. “Dağlar mı, gökler mi?” diye saydı, genç hep “Günahım daha büyük” dedi. Efendimiz en son: “Peki senin günahın mı daha büyük, yoksa Allah’ın rahmeti ve affı mı?” deyince genç feryat ederek “Elbette Allah’ın rahmeti!” dedi. Efendimiz, “Öyleyse içtenlikle tövbe et, Allah’u Teala senin o günahını affetmekten aciz değildir” buyurdu ve genci o manevi kirden kurtardı.