Peygamber Efendimiz (s.a.v), “Yakın akrabalarını uyar” emri gelince Safa Tepesi’ne çıktı ve Kureyş kabilelerine seslendi: “Size şu dağın arkasında bir düşman ordusu var desem inanır mısınız?” Hepsi, “Evet, sen El-Eminsin, yalanını görmedik” dediler.

Bunun üzerine Efendimiz (s.a.v): “Öyleyse ben sizi şiddetli bir azap ile uyarıyorum, Allah’a iman edin” deyince, amcası Ebu Leheb öfkeyle öne atıldı, eline bir taş aldı ve bağırdı: “Tebben lek! (Ellerin kurusun/kahrolasın!) Bizi bunun için mi topladın?”

Bu hakaret üzerine Allah’u Teâlâ, Habibini savunmak için Cebrail’i (a.s) gönderdi ve o meşhur cevabı verdi: “Ebu Leheb’in iki eli kurusun! Kurudu da…”

Tebbet Suresi inince Ebu Leheb’in karısı Ümmü Cemil (Ebu Süfyan’ın kız kardeşi) çılgına döndü. Elinde bir taşla Kabe’ye koştu. Peygamberimiz (s.a.v) ve Hz. Ebubekir orada oturuyorlardı. Hz. Ebubekir, “Ya Resulallah, bu kadın çirkef biridir, size zarar verebilir, kalksanız?” dedi.

Efendimiz (s.a.v), “O beni göremez” buyurdu. Ümmü Cemil geldi, Hz. Ebubekir’in karşısına dikildi: “Arkadaşın nerede? Beni hicvetmiş (kötülemiş)! Onu bulursam bu taşı ağzına vuracağım!” dedi. Hz. Ebubekir’i görüyor ama yanındaki Allah Resulü’nü görmüyordu. Göremeden, öfke içinde dönüp gitti.

Allah onu “Odun Hamalı” (Hammâletel-hatab) olarak vasıflandırdı. Çünkü o, Peygamberimizin yoluna dikenler döker ve insanlar arasında laf taşıyarak fitne ateşine odun taşırdı.

Ebu Leheb çok zengindi ve “Eğer yeğenimin dediği doğruysa, ben malımla ve evlatlarımla fidye verir, kendimi o azaptan kurtarırım” derdi. Allah, “Malı ve kazandıkları ona fayda vermedi” buyurdu.

Bedir Savaşı’ndan kısa bir süre sonra Ebu Leheb “Adese” denilen, vebaya benzer bulaşıcı ve pis kokulu bir hastalığa yakalandı. Çok güvendiği oğulları ve akrabaları bile, “Bize de bulaşır” korkusuyla ondan kaçtılar. Evinde tek başına, su isteyerek, perişan bir halde öldü. Cesedi koktuğu için kimse yaklaşamadı, uzaktan üzerine taş ve toprak atarak gömdüler (veya bir çukura ittiler).