Allah’u Teâlâ, razı olduğu mümin kullarının özelliklerini sayarken; namaz, infak ve öfke kontrolünün yanı sıra çok önemli bir toplumsal kuralı zikreder: “Onların işleri, aralarında şûrâ (danışma) iledir.”

Bu ayet, İslam toplumunun “Ben yaptım oldu” mantığıyla değil, “ortak akıl” ve “istişare” ile yönetilmesi gerektiğini bildirir. Peygamberimiz (s.a.v) dahi, vahiy gelmeyen konularda ashabına danışmış, Uhud ve Hendek savaşlarında sahabelerin görüşünü kendi görüşüne tercih etmiştir. İstişare, hatayı azaltır ve kardeşliği pekiştirir.

İnsanlar başlarına bir bela geldiğinde “Neden ben?” diye sorarlar. Şûrâ Suresi bu soruya ilahi bir cevap verir: “Başınıza gelen her musibet, kendi ellerinizle yaptıklarınız (günahlar) yüzündendir. Kaldı ki Allah çoğunu da affeder.”

Eğer Allah her hatamıza bir ceza verseydi, yeryüzünde canlı kalmazdı. Başımıza gelen sıkıntılar ya işlediğimiz bir günahın kefareti ya da derecemizin yükselmesi içindir. Bu ayet, suçu kadere atmadan önce nefis muhasebesi yapmayı öğretir.

Müşrikler, “Allah bizimle neden doğrudan konuşmuyor?” diye soruyorlardı. Allah’u Teâlâ, bir insanla konuşmasının yöntemlerini şöyle açıkladı:

“Allah bir insanla ancak üç yolla konuşur:

1. Vahiy ile (İlham): Doğrudan kalbine doğurarak.
2. Perde Arkasından: Hz. Musa’ya olduğu gibi, sesi duyurup zatını göstermeden.
3. Bir Elçi Göndererek: Cebrail gibi bir melek vasıtasıyla dilediğini vahyederek.”

Bu ayet, peygamberliğin ve vahyin işleyişini anlatan en temel ayetlerden biridir.