Hz. İbrahim (a.s), putlara tapan babasına ve kavmine sordu: “Siz neye tapıyorsunuz?” Onlar, “Putlara tapıyoruz ve onlara bağlı kalmaya devam edeceğiz” dediler. İbrahim (a.s), “Peki, dua ettiğinizde sizi işitiyorlar mı? Veya size fayda/zarar veriyorlar mı?” diye sordu.

Onların sessizliği üzerine, o muazzam iman duruşunu sergiledi: “İyi bilin ki onlar (putlar) benim düşmanımdır; ancak Alemlerin Rabbi (benim dostumdur).” Sonra Rabbini şöyle tarif etti:

“O ki beni yarattı, bana doğru yolu gösterir. O ki beni yedirir ve içirir. Hastalandığım zaman bana şifa veren O’dur. Beni öldürecek, sonra diriltecek olan O’dur. Hesap günü hatalarımı bağışlayacağını umduğum yine O’dur.”

Musa (a.s) ile karşılaşmak için toplanan sihirbazlar, iplerini ve değneklerini atıp “Firavun’un izzeti hakkı için galip gelen biziz!” dediler. Musa (a.s) asasını atınca, asa onların tüm uydurmalarını yutuverdi. Hakikati gören sihirbazlar derhal secdeye kapandılar ve “Alemlerin Rabbine iman ettik” dediler.

Firavun öfkeden delirdi: “Ben size izin vermeden mi iman ettiniz? Ellerinizi ve ayaklarınızı çaprazlama keseceğim ve hepinizi asacağım!” dedi. Ancak az önce para için büyü yapan o insanlar, bir anda şehitlik mertebesine yükseldiler ve şöyle haykırdılar: “Zararı yok! (Ne yaparsan yap), biz şüphesiz Rabbimize döneceğiz. Müminlerin ilki olduğumuz için Rabbimizin günahlarımızı bağışlayacağını umuyoruz.”

Şuarâ Suresi’nde; Nuh, Hud, Salih, Lut ve Şuayb peygamberlerin kıssaları peş peşe anlatılır. Her peygamber, kavmine farklı uyarılarda bulunsa da (biri ölçüde hileye, diğeri ahlaksızlığa karşı), hepsi sözbirliği etmişçesine şu cümleyi tekrarlar:

“Buna (tebliğime) karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak Alemlerin Rabbine aittir.”

Bu tekrar, peygamberlerin dünyalık peşinde olmadıklarının, davalarının sadece Allah rızası için olduğunun en güçlü kanıtıdır.