Allah’u Teâlâ, yarattığı her şeyi en güzel şekilde yaratmıştır. İnsanı yaratmaya çamurdan başladı. Sonra onun neslini, dayanıksız (hakir görülen) bir sudan süzülmüş bir özle devam ettirdi.

Ardından onu (ana rahminde) şekillendirdi, ona Kendi ruhundan üfledi. “Size kulaklar, gözler ve kalpler verdi. Ne kadar da az şükrediyorsunuz!” diyerek insana verdiği değeri ve insanın buna karşılık nankörlüğünü hatırlattı. Bu ayetler, insanın biyolojik kökenini manevi bir ruhla nasıl taçlandırdığını anlatan bir yaratılış kıssasıdır.

İnsanlar derin uykudayken, Allah’ın gerçek ayetlerine inananlar bambaşka bir haldedirler. Ayetler kendilerine hatırlatıldığında büyüklük taslamazlar, hemen secdeye kapanırlar.

Onların en belirgin vasfı şudur: “Yanları yataklarından uzaklaşır (tatlı uykularını bölerler); korku ve ümit içinde Rablerine dua ederler ve kendilerine verdiğimiz rızıklardan infak ederler.” Bu sahne, gecenin karanlığında parlayan yıldızlar gibi olan müminlerin evlerini tasvir eder.

İnkarcılar alaycı bir tavırla: “Biz toprağın içinde kaybolup gittikten sonra mı yeniden yaratılacağız?” derler. Onlar aslında Rablerine kavuşmayı inkar etmektedirler.

Allah (c.c) onlara Peygamberi aracılığıyla şu kesin cevabı verir: “De ki: Sizin için görevlendirilen ölüm meleği (Azrail) canınızı alacak, sonra Rabbinize döndürüleceksiniz.” Bu kıssa, ölümün bir yok oluş değil, görevli bir melek tarafından gerçekleştirilen bir “boyut değiştirme” ve “geri dönüş” olduğunu anlatır.