Hz. İbrahim, yaşlılığında kendisine “Salihlerden bir evlat” (İsmail) bahşedilmesi için dua etti. Çocuk büyüyüp koşma çağına gelince İbrahim (a.s) bir rüya gördü. Rüyasında oğlunu kurban ediyordu. Bunu oğluna açtı: “Yavrucuğum! Rüyada seni boğazladığımı görüyorum; bir düşün, ne dersin?”

Oğlu, muazzam bir teslimiyetle cevap verdi: “Babacığım! Emrolunduğun şeyi yap. İnşallah beni sabredenlerden bulacaksın.” İkisi de Allah’ın emrine teslim olup, İbrahim oğlunu şakağı üzerine yatırınca imtihanı kazandılar. Allah (c.c) seslendi: “Ey İbrahim! Rüyayı doğruladın.” Ve oğlunun yerine fidye olarak “Büyük Bir Kurbanlık” (Zibh-i Azîm) indirdi.

Hz. İlyas (a.s), Ba’lbek halkına gönderilmişti. Kavmi, “Ba’l” adında altın bir puta tapıyordu. İlyas (a.s) onları uyardı: “Allah’tan korkmaz mısınız? Yaratıcıların en güzeli olan; sizin de, geçmiş atalarınızın da Rabbi olan Allah’ı bırakıp da Ba’l’e mi tapıyorsunuz?”

Kavmi onu yalanladı ve atalarının dininde diretti. Ancak Allah’ın ihlaslı kulları hariç, diğerleri (azapla) hazır bulundurulacaklardır. Allah, İlyas’ı (a.s) sonrakiler içinde güzel bir namla (Selam olsun İlyasîn’e) yaşattı.

Hz. Yunus, kavmine kızıp Allah’tan izinsiz görev yerini terk ederek dolu bir gemiye kaçtı. Gemide kura çekildi ve kaybedenlerden oldu. Denize atılınca, kendisi kınanmış bir haldeyken balık onu yuttu.

Ayet, kurtuluşun sırrını şöyle açıklar: “Eğer o, Allah’ı çokça tesbih edenlerden olmasaydı, (insanların) diriltilecekleri güne kadar balığın karnında kalırdı.” Önceden yaptığı zikirler ve balığın karnındaki tövbesi onu kurtardı. Allah onu hasta bir halde, ağaçsız, çıplak bir yere attı ve üzerine gölge yapması için kabak türünden geniş yapraklı bir bitki bitirdi.