Hz. Davud (a.s), ibadetgahında (mihrabında) yalnız kalıp ibadet etmek istediği bir sırada, iki adam duvarı tırmanarak ansızın yanına girdi. Davud (a.s) onlardan korktu. Onlar, “Korkma! Biz birbirine haksızlık eden iki davacıyız, aramızda adaletle hükmet” dediler.

Biri şöyle dedi: “Bu kardeşimin 99 koyunu var, benimse bir tek koyunum var. Buna rağmen ‘Onu da bana ver (kefil et)’ dedi ve tartışmada beni yendi.” Hz. Davud, diğer tarafı dinlemeden hemen hüküm verdi: “Andolsun ki senin koyununu kendi koyunlarına katmak istemekle sana zulmetmiştir.”

Ancak o anda Davud (a.s), bunun Allah’tan bir imtihan olduğunu anladı (acele hüküm verdiği veya kendi hayatına bir gönderme olduğu için). Hemen Rabbinden bağışlanma diledi, rükû ederek secdeye kapandı ve tövbe ile Allah’a yöneldi.

Hz. Süleyman’a (a.s) bir ikindi vakti, üç ayağı üzerinde durup bir ayağını tırnağı üzerine diken, çalımlı ve safkan koşu atları sunuldu. Süleyman (a.s) atları seyrederken güneş battı (ikindi namazı vaktini geçirdi veya evradından kaldı).

Hatası fark edince: “Gerçekten ben, mal sevgisini Rabbimi anmaktan dolayı tercih ettim!” dedi. Atları geri getirtti ve (Allah rızası için onları feda ederek) bacaklarını ve boyunlarını sıvazladı (kurban etti veya vakfetti). Allah’u Teâlâ, onun bu samimi yönelişine karşılık, rüzgarı emrine verdi; rüzgar onun istediği yere yumuşakça eserdi.

Sabır kahramanı Hz. Eyyub (a.s), uzun süren hastalığı, malını ve ailesini kaybetmesi üzerine Rabbine şöyle seslendi: “Şeytan bana bir yorgunluk ve azap dokundurdu.” (Hastalığı Allah’a değil, edeben şeytana nispet etti).

Allah’u Teâlâ ona vahyetti: “Ayağını yere vur! İşte hem yıkanılacak hem de içilecek soğuk bir su.” Eyyub (a.s) denileni yaptı, o suyla yıkandı ve içti. Allah onun bütün hastalıklarını giderdi, ona ailesini ve bir o kadarını daha rahmet olarak geri verdi. Yemini gereği eşine vurması gerekiyordu; Allah, “Eline bir demet sap al, onunla vur ve yeminini bozma” diyerek ona bir kolaylık sağladı.