Ey alemleri nuruyla kuşatan, ey şaşırmışlara yol gösteren Rabbimiz! Recep ayının yirmi dokuzuncu gününde, veda vaktine yaklaşırken, karanlıkta kalan ruhumuzu aydınlatman için kapına geldik. Yolumuz sarp, ışığımız Sensin.

Ey elem ve zarar veren şeyleri yaratan Dâr! Ve ey hayır ve fayda veren şeyleri yaratan Nâfi! Hayır da şer de Senden, acı da tatlı da Senden. Bazen “Dâr” isminle sıkar, bizi uyandırırsın; bazen “Nâfi” isminle ferahlatır, gönlümüzü alırsın. Senden gelen her şeye razıyız. Bize, şer gibi görünen şeylerin ardındaki hayrı, zarar gibi görünenin ardındaki faydayı göster Allah’ım!

Ey göklerin ve yerin nuru Nûr! Ve ey dilediği kulunu hidayete erdiren Hâdî! Dünya karanlık, nefis kör, şeytan hilekar. Sen “Nûr” isminle önümüzü, “Hâdî” isminle gönlümüzü aydınlat. Bizi sapıtanlardan, yolunu kaybedenlerden eyleme. Bizim Yunus, aşkın nasıl bir aydınlık olduğunu ne güzel tarif etmiş: “İşitin ey yarenler, aşk bir güneşe benzer,
Aşkı olmayan gönül, misal-i taşa benzer.” Gönlümüzü taş olmaktan kurtar Rabbim. İçimize öyle bir aşk güneşi, öyle bir hidayet nuru düşür ki, bir daha karanlığa düşmeyelim Allah’ım!

Ey alemleri örneksiz, modelsiz ve eşsiz güzellikte yaratan Bedî! Her eserin bir mucize, her sanatın hayret verici. Bizi, yaratılış gayesine uygun, “Ahsen-i Takvim” (en güzel kıvam) sırrına eren kullarından eyle.

Habib’in aşkıyla bizi bağışla, bize mağfiret et, bizi en güzel Dosta kavuştur.