Mekke müşrikleri, Peygamberimiz (s.a.v) onlara öldükten sonra dirilişi, cenneti ve cehennemi haber verdiğinde şaşkına döndüler. Kendi aralarında alaycı bir tavırla fısıldaşmaya, “Bu nasıl olur, çürümüş kemikler nasıl dirilir?” diye tartışmaya başladılar.

Allah’u Teâlâ, onların bu fısıldaşmalarını ve şüphelerini sarsıcı bir soruyla açığa çıkardı: “Birbirlerine neyi sorup duruyorlar? O büyük haberi mi? (Nebe-i Azîm’i mi?).” Sonra da kesin bir dille uyardı: “Hayır! Yakında (gerçeği) bilecekler.” Ölümle perdeler kalktığında, tartıştıkları o haberin (Kıyametin) ne kadar dehşetli bir gerçek olduğunu bizzat yaşayarak görecekler.

Allah, dirilişi inkar edenlere, gözlerinin önündeki muazzam yaratılış mucizelerini gösterir: “Biz yeryüzünü bir döşek (beşik), dağları da (onu tutan) birer kazık yapmadık mı?”

Allah; insanları çiftler halinde yaratmış, uykuyu bir dinlenme (ölümün kardeşi), geceyi bir örtü, gündüzü ise geçim zamanı kılmıştır. Başlarının üzerine yedi sağlam göğü bina etmiş ve oraya alev alev yanan bir kandil (Güneş) asmıştır. Tüm bu düzeni kuran Kudret, insanı yeniden yaratmaktan aciz midir?

Sure, o “Büyük Haber”in gerçekleştiği günü, yani Ayırım Günü’nü (Yevmü’l-Fasl) anlatır. Sûr’a üfürülmüş, gökler kapı kapı açılmış, dağlar serap olmuştur. İşte o an Cehennem, sahibini bekleyen bir avcı gibi pusudır (Mirsad).

Azgınlar için orası bir varış yeridir. Orada çağlar boyu kalacaklar, ne bir serinlik ne de bir içecek tadacaklardır; ancak kaynar su ve irin (gassâk) hariç! Bu, yaptıklarına tam uygun bir cezadır. Çünkü onlar bir hesaba çekilmeyi ummuyorlardı.