Allah’u Teâlâ sureye, canları bedenin en derinlerinden şiddetle söküp çıkaran meleklere (Nâziât) ve müminlerin canını düğüm çözer gibi yumuşakça, neşeyle alan meleklere (Nâşitât) yemin ederek başlar.

Bu yemin, insanın son nefesindeki durumunun, onun inancına ve ameline göre nasıl değişeceğinin ilk işaretidir. Kâfir için ölüm ruhun bedenden zorla koparılmasıyken, mümin için sevgiliye kavuşmanın verdiği bir hafiflik ve rahatlıktır.

Hz. Musa (a.s), Firavun’a gidip yumuşak bir dille: “Arınmaya, temizlenmeye niyetin var mı? Seni Rabbine ileteyim de O’ndan korkasın” dedi. Ona en büyük mucizeyi (Asa’yı) gösterdi.

Ancak Firavun yalanladı ve isyan etti. Adamlarını topladı ve insanlık tarihinin en küstah sözünü söyledi: “Ben sizin en yüce Rabbinizim!” (Ene rabbukumul a’lâ). Allah, bu hadsizliği sebebiyle onu hem dünya hem ahiret azabıyla yakalayıp ibret yaptı.

Kıyamet günü, yani o “Her şeyi bastıran büyük felaket” geldiğinde, insan dünyada neyin peşinde koştuğunu, neleri arzuladığını ve ne için çabaladığını bir bir hatırlar. Cehennem, gören herkesin gözüne apaçık gösterilir.

O gün ayrım basittir:
1. Kim azgınlık etmiş ve dünya hayatını (ahirete) tercih etmişse, onun barınağı Cehennemdir.
2. Kim de Rabbinin makamında durmaktan korkmuş ve nefsini kötü arzulardan (hevasından) alıkoymuşsa, şüphesiz onun barınağı Cennettir.