Havle bint Sa’lebe’nin kocası Evs b. Samit, ona kızarak cahiliye adeti olan “Zihar” (Sen bana anamın sırtı gibisin, yani haramsın) yapmıştı. Bu, kadını ne eş ne de dul bırakıp ortada bırakan zalim bir uygulamaydı.

Havle, Peygamberimize (s.a.v) gelerek durumu şikayet etti ve çaresizliğini anlattı. Peygamberimiz (s.a.v) mevcut hükme göre, “Sen ona haram olmuşsun” buyurdu. Havle ise, “Ey Allah’ım! Yalnızlığımı ve çaresizliğimi Sana şikayet ediyorum!” diye ısrarla yakardı. Allah, yedi kat göğün üzerinden bu mazlum kadının sesini duydu ve Cebrail (a.s) şu ayetleri getirdi:

“Kocası hakkında seninle tartışan ve Allah’a şikayette bulunan kadının sözünü Allah işitmiştir… Onlar (Zihar yapanlar) çirkin ve yalan bir söz söylüyorlar.” Allah, bu çirkin adeti kaldırdı ve kefaret (ceza) ödeme hükmünü getirdi.

Peygamberimiz (s.a.v) Suffa ashabıyla dar bir yerde otururken, Bedir gazilerinden bazı sahabeler geldi. Yer olmadığı için ayakta kaldılar. Oturanlar da sıkışmamak için yer vermediler. Bunun üzerine Allah, toplumsal nezaket ve kardeşlik kuralını indirdi:

“Ey iman edenler! Size ‘Meclislerde yer açın’ denilince yer açın ki, Allah da size (dünya ve ahirette) genişlik versin.” Sonra ilmin değerini vurguladı: “Allah, içinizden iman edenlerin ve kendilerine ilim verilenlerin derecelerini yükseltir.”

Yahudiler ve münafıklar, bir mümin gördüklerinde aralarında kaş göz işareti yapıp gizli gizli fısıldaşıyorlardı. Bu durum müminleri üzüyor, “Acaba kötü bir haber mi var, bir saldırı mı olacak?” diye endişelendiriyordu. Allah, bu sinsi psikolojik savaşı deşifre etti:

“Üç kişi fısıldaşsa dördüncüleri, beş kişi fısıldaşsa altıncıları O’dur (Allah’tır)… Gizli fısıldaşma (Necva), müminleri üzmek için şeytandandır. Oysa Allah dilemedikçe onlara hiçbir zarar veremez.”