Cahiliye devrinde Arap yarımadası eşkıyalar, yağmacılar ve kabile savaşlarıyla doluydu. Hiçbir kervan güvenle seyahat edemezdi. Ancak Kureyş kabilesi hariç! Onlar, Kabe’nin hizmetkârları oldukları için, nereye giderlerse gitsinler “Allah’ın Ehli” denilerek saygı görür ve dokunulmaz sayılırlardı.

Allah’u Teâlâ bu nimeti hatırlatır: “Kureyş’in ilâfı (güven ve düzeni) için… Yaz ve kış yolculuklarında onları (güvenliğe) alıştırdığı için…” Kışın sıcak Yemen’e, yazın serin Şam’a (Suriye’ye) ticaret kervanları düzenler, büyük kazançlar elde ederlerdi. Bu güvenlik, onların zekasından değil, Allah’ın Kabe’ye olan hürmetinden kaynaklanıyordu.

Alimler, Kureyş Suresi’ni Fîl Suresi’nin devamı gibi görürler. Eğer Allah, Ebrehe’nin fil ordusunu Ebabil kuşlarıyla helak etmeseydi, Kureyş’in ne ticareti kalırdı ne de güvenliği. Kabe yıkılsa, kimse Kureyş’e hürmet etmezdi.

Allah, “Fil sahiplerini yenilmiş ekin yaprağına çevirdi” (Fil Suresi), “Böylece Kureyş’in güvenliğini sağladı” (Kureyş Suresi). Düşmanı yok etmek bir nimettir (Def-i mazarrat), güven içinde yaşatmak ise ikinci bir nimettir (Celb-i menfaat).

Kureyşliler, bu kadar nimete rağmen Kabe’nin içine putları doldurmuş, Lat ve Uzza’ya tapıyorlardı. Allah’u Teâlâ, onlara asıl velinimetlerini hatırlattı:

“O halde (bu nimetlere şükür olarak) bu Ev’in (Kabe’nin) Rabbine kulluk etsinler.”

Yani; sizi koruyan o taş putlar değil, Kabe’nin Sahibi olan Allah’tır. Ticaretinizi bereketlendiren, sizi dokunulmaz kılan O’dur. Öyleyse şükrü ve ibadeti sadece O’na yapın.