Allah’u Teâlâ sureye, kıyamet gününe yemin ederek başlar ve hemen ardından çok ilginç bir yemin daha gelir: “Ve (sürekli) kendini kınayan, pişmanlık duyan nefse (Nefs-i Levvâme) yemin ederim.”

Bu nefis, müminin vicdanıdır. Bir günah işlediğinde “Neden yaptım?”, bir iyilik yaptığında “Neden daha fazla yapmadım?” diye kendini sorgular. Allah, bu iç hesaplaşmayı o kadar değerli bulur ki, üzerine yemin etmiştir. Bu nefis mertebesi, insanı gafletten uyandıran ve tövbeye yönelten bir bekçi gibidir.

İnkarcılar, “Çürümüş kemikleri kim diriltecek?” diye alay ettiklerinde, Allah (c.c) onlara biyolojik bir mucizeyle cevap verdi: “İnsan, kemiklerini bir araya toplayamayacağımızı mı sanır? Evet, bizim onun parmak uçlarını (bennâne) bile aynen düzenlemeye gücümüz yeter.”

Yüzyıllar sonra anlaşıldı ki, her insanın parmak izi benzersizdir ve onun kimliğidir. Allah, “Sizi sadece diriltmekle kalmayacak, en ince detayınız olan parmak izlerinize kadar eski halinize getireceğiz” diyerek kudretinin sınırsızlığını ilan etmiştir.

Sure, ölüm anının dehşetini bir film şeridi gibi gözler önüne serer. Can köprücük kemiğine dayandığında, etrafındakiler çaresizce bağırır: “Tedavi edecek kim var? (Hangi doktor kurtarabilir?)”

Ölmekte olan kişi artık bunun bir ayrılık (firak) vakti olduğunu anlar. Ecelin şiddetiyle bacak bacağa dolaşır. Artık dünya bitmiş, ahiret başlamıştır. “O gün sevk yeri, sadece Rabbinedir.” Ne mal, ne makam, ne de doktorlar o gidişi durdurabilir.