Peygamber Efendimizin (s.a.v) sevgili oğlu Kasım ve ardından Abdullah vefat etmişti. Mekke müşrikleri (başta As b. Vail ve Ebu Leheb), bu acı olayı fırsat bilerek çirkin bir propagandaya başladılar.

Kabe’nin etrafında toplanıp: “Muhammed ebterdir (soyu kesiktir). O ölünce adı sanı unutulacak, davası bitecek” diye alay ettiler. Bu sözler, Peygamberimizin (s.a.v) kalbini derinden yaraladı. O, hem evlat acısı çekiyor hem de davasının geleceğiyle ilgili bu ağır ithamlara maruz kalıyordu.

Allah’u Teâlâ, Peygamberini teselli etmek ve düşmanlarına cevap vermek için bu sureyi indirdi: “Şüphesiz biz sana Kevser’i verdik.”

Kevser; “Çok hayır, bol nimet” demektir. Aynı zamanda cennette Peygamberimize has bir nehrin adıdır. Allah, “Senin erkek çocuğun yaşamasa da üzülme. Sana öyle bir hayır, öyle bir ümmet, öyle bir şeref (Kevser) verdim ki, senin adın kıyamete kadar dünyanın her yerinde anılacak” diyerek O’nu onurlandırdı. O’na “Ebter” diyenlerin adı ise tarihin çöplüğüne gömüldü.

Allah, verdiği bu büyük “Kevser” nimetine karşılık Peygamberinden iki şey istedi: “O halde Rabbin için namaz kıl ve kurban kes (Nahr yap).”

Müşrikler putlar için kurban keserken, Allah Resulü sadece Allah için (Li Rabbike) kurban kesecekti. Ayrıca “Nahr” kelimesi, tekbir alırken elleri boğaza kadar kaldırmak manasına da gelir ki, bu namaza başlama tekbiridir. Yani; “Tüm varlığını Allah’a ada, malını O’nun yolunda harca, bedenini O’na secde ettir.”