Hz. Musa (Aleyhisselâm), Mısır’dan çaresizce, aç, susuz ve yorgun bir halde Medyen’e vardığında muazzam bir ahlak abidesi sergiledi. Kendi derdini, yorgunluğunu unutup, kuyunun başında çaresizce bekleyen iki genç kıza yardım etti; onların hayvanlarını suladı. Ancak bu iyiliği yaptıktan sonra insanlardan bir teşekkür, bir karşılık beklemedi. Kenara, mütevazı bir gölgeye çekilip boynunu büktü ve kalbini bütün beklentilerden temizleyerek yalnızca Allah’u Teala‘ya el açtı: “Rabbim! Sen’den gelecek her hayra o kadar muhtacım ki…” İşte bu dua, kibrin, benliğin ve “ben yaptım” gururunun kalpten temizlenip atıldığı, kulun kendi acziyetini ve “fakrını” (muhtaçlığını) Yüce Yaratıcı’ya itiraf ettiği en zirve noktadır. Mümin bilir ki; bütün zenginlik, güç ve kuvvet yalnız ve yalnız Allah’u Teala‘nındır. Kul, O’nun kapısında fakir olduğunu itiraf ettiği an, en büyük zenginliğe kavuşur.