Allah’u Teâlâ sureye, insan aklını ve kalbini sarsan bir isimle başlar: “El-Kâria!” Kâria, sözlükte “şiddetle çarpan, kapıyı vuran, yürekleri hoplatan olay” demektir. Bu ses, öyle bir gürültüdür ki, gaflet uykusundaki herkesi uyandırır.

Allah, bu olayın büyüklüğünü anlatmak için sorar: “Nedir o Kâria? Kâria’nın ne olduğunu sen nereden bileceksin?” Bu ifade, o günün dehşetinin insan idrakinin çok ötesinde olduğunu, ancak yaşanınca anlaşılabileceğini bildirir.

Kâria (Kıyamet) koptuğunda kainatta iki büyük olay gerçekleşir:

1. İnsanlar: “O gün insanlar, etrafa saçılmış pervaneler (kelebekler) gibi olurlar.” Pervanelerin ateşe veya ışığa şuursuzca uçuşması gibi, insanlar da korku ve şaşkınlık içinde nereye gideceklerini bilemez halde birbirlerine çarparlar.

2. Dağlar: “Dağlar da atılmış renkli yün gibi olur.” O heybetli, sarsılmaz sanılan dağlar, bir yün yumağı gibi yumuşar, parçalanır ve rüzgarda savrulur gider.

Tartısı hafif gelen, yani imanı ve salih ameli olmayan kişinin sonu dehşet vericidir: “Onun anası (sığınağı) Hâviye’dir.”

Ayetin “Ana” (Ümm) kelimesini kullanması çok manidardır. Nasıl ki bir çocuk korkunca annesinin kucağına sığınırsa, o gün günahkarların sığınacağı, onları bağrına basacak tek yer “Hâviye” olacaktır. Peki Hâviye nedir? “O, kızgın bir ateştir (Nârun Hâmiye)!” Derin bir uçurum ve alevli bir kucaklayış…