Mekkeli müşrikler, kendi taptıkları putların (meleklerin, cinlerin veya insanların) bir soyu, sopu ve maddesi olduğuna inandıkları için Peygamberimize (s.a.v) gelip cahilce bir soru sordular: “Ey Muhammed! Bize Rabbini anlat. O’nun soyu sopu nedir? Altından mıdır, gümüşten midir? Kimden miras aldı, kime miras bırakacak?”

Allah’u Teâlâ, Zat’ına karşı yapılan bu hadsiz benzetmeleri ve soruları kökünden kesmek için İhlâs Suresi’ni indirdi: “De ki: O Allah’tır, tektir (Ahad). Allah Samed’dir (Her şey O’na muhtaçtır, O hiçbir şeye muhtaç değildir). O, doğurmamış ve doğurulmamıştır (Soyu yoktur). Hiçbir şey O’nun dengi değildir.”

Bir gün Peygamberimiz (s.a.v) ashabına: “Sizden biriniz bir gecede Kur’an’ın üçte birini okumaktan aciz midir?” diye sordu. Bu soru sahabelere ağır geldi, “Ya Resulallah! Buna hangimizin gücü yeter ki?” dediler.

Alemlerin Efendisi (s.a.v) buyurdu ki: “Kul hüvallâhü ehad (İhlâs Suresi), Kur’an’ın üçte birine denktir.” Çünkü Kur’an’ın muhtevası üç ana temele dayanır: 1. Tevhid (İman), 2. Ahkâm (Hukuk), 3. Kıssalar. İhlas Suresi, “Tevhid” konusunu tek başına ve en mükemmel şekilde anlattığı için manen Kur’an’ın üçte biridir.

Tebük seferi sırasında Cebrail (a.s) gelerek, Medine’de vefat eden Muaviye el-Müzenî’nin cenaze namazını kılması için Peygamberimizi (s.a.v) haberdar etti. Cebrail (a.s) kanadını yere vurdu, dağlar ve tepeler alçaldı, Medine göründü.

Peygamberimiz (s.a.v), arkasında Cebrail ve 70 bin melekle birlikte gıyabi cenaze namazı kıldı. Namazdan sonra Efendimiz sordu: “Ey Cebrail! Muaviye bu makama ne ile erişti?” Cebrail (a.s) cevap verdi: “O; otururken, yürürken, yatarken, her halinde İhlas Suresi’ni okurdu. Allah onu bu sureyi sevdiği için yükseltti.”