HZ. SA’D BİN EBİ VAKKAS (R.A)
İslam’dan önce bir rüya gördü. Zifiri karanlıktaydı, birden bir ay doğdu. Ayın peşinden giden Zeyd bin Harise, Ali ve Ebubekir’i gördü. “Ben de gideyim” dedi ve uyandı.
O gün Hz. Ebubekir ona İslam’ı anlattı. Sa’d (r.a), rüyasının etkisiyle hiç tereddüt etmeden Müslüman oldu. Henüz 17 yaşındaydı ve İslam’a giren (erkeklerden) üçüncü veya dördüncü kişiydi.
Annesi Hamne, oğlunun din değiştirdiğini duyunca çılgına döndü. “Sen Muhammed’in dinini bırakana kadar yemeyeceğim, içmeyeceğim, öleceğim ve sen de ‘anne katili’ diye anılacaksın!” dedi ve açlık grevine başladı.
Sa’d (r.a) günlerce direndi. Sonunda annesine: “Vallahi anne, yüz canın olsa ve hepsi birer birer çıksa, ben yine de dinimden dönmem!” dedi. Bu kararlılık üzerine annesi yemeye başladı. Bu olay üzerine “Anne babaya itaat (şirk hariç)” ayetleri (Ankebut 8) indi.
Mekke döneminde Müslümanlar gizlice namaz kılarken müşrikler alay edip saldırdılar. Sa’d bin Ebi Vakkas, eline geçirdiği bir deve kemiği ile müşriğin kafasını yardı.
Bu, İslam tarihinde dökülen ilk kandı. Daha sonra hicretin ilk yılında gönderilen bir seriyyede düşmana ok atarak, “Allah yolunda ilk ok atan sahabi” unvanını aldı.
Uhud Savaşı’nda okçular tepesi terk edilince müşrikler saldırdı. Peygamberimizin etrafında çok az kişi kaldı. Sa’d (r.a) o kadar hızlı ve isabetli ok atıyordu ki…
Peygamberimiz (s.a.v) ona kendi oklarını veriyor ve şöyle diyordu: “At ya Sa’d! Anam babam sana feda olsun!” (Peygamberimiz bu ifadeyi sadece Sa’d için kullanmıştır). Sa’d, her attığını vuruyordu.
Peygamberimiz (s.a.v) ona özel dua etmişti: “Allah’ım! Sa’d dua ettiğinde duasını kabul et, atış yaptığında isabet ettir.”
Bu yüzden kimse Sa’d’ın bedduasını almaktan korkardı. Bir gün Hz. Ali’ye ve kendisine hakaret eden bir adama “Allah’ım, bu adam yalancıysa ondan intikamımızı al” diye dua etti. O adamı azgın bir deve (veya boğa) gelip ezerek öldürdü. Halk korkuyla Sa’d’a koştu: “Tövbe ettik ey Ebu İshak!”
Medine’ye ilk gelindiğinde Peygamberimiz bir gece uyuyamadı. “Keşke salih bir dost gelse de nöbet tutsa” dedi. O sırada dışarıdan silah sesi geldi.
Peygamberimiz: “Kim o?” dedi. Ses cevap verdi: “Ben Sa’d bin Ebi Vakkas! İçime korku düştü, seni korumaya geldim Ya Resulallah.” Peygamberimiz gülümsedi, ona dua etti ve rahatça uyudu.
Hz. Ömer devrinde, dev Sasani (İran) ordusuna karşı İslam ordusunun başkomutanı oldu. Ancak ağır bir siyatik hastalığına yakalanmıştı, atına binemiyordu.
Savaşı yüzüstü yattığı bir sedyeden yönetti. Stratejik dehası ve askerlerine verdiği maneviyatla, fillerle desteklenen İran ordusunu darmadağın etti. İslam’a İran kapılarını açan fatih odur.
İran’ın başkenti Medain’e geldiklerinde Dicle nehri taşmıştı, köprüler yıkılmıştı. Sa’d (r.a) atını suya sürdü ve “Hasbunallah ve ni’mel vekil” dedi.
Bütün ordu atlarıyla suya girdi. Nehir sanki kara parçasıymış gibi suyun üzerinden yürüyerek karşıya geçtiler. Bunu gören İranlılar: “Biz cinlerle savaşıyoruz!” diyerek kaçtılar.
Fetihlerden sonra çok zengin oldu. Ama o, fitne zamanlarında (Hz. Osman’ın şehadeti ve sonrası) kılıcını kırdı, devesini aldı ve çöle (Akik vadisine) çekildi.
Oğlu Ömer gelip “İnsanlar hilafet için kavga ediyor, sen burada deve güdüyorsun” deyince, “Ben Resulullah’ın ‘Fitne zamanı gizli, takva sahibi ve kanaatkar kul Allah’ın sevdiği kuldur’ dediğini işittim” diyerek siyasete karışmadı.
Ölüm döşeğindeyken eski, yünlü bir hırka (cübbe) getirilmesini istedi. Sandıktan çıkardılar.
“Beni bununla kefenleyin. Ben Bedir günü müşriklerle savaşırken üzerimde bu vardı. Onu bugüne (kefen olmak için) saklamıştım” dedi. Aşere-i Mübeşşere’nin hayatta kalan sonuncusu olarak, 80 yaşlarında Medine’de (Akik’te) vefat etti.
