İslam’ı yok etmek için birleşen bütün düşman kabileler (Ahzâb), 10.000 kişilik dev bir orduyla Medine’yi kuşatmıştı. Müslümanların sayısı ise sadece 3.000 idi. Selman-ı Farisi’nin (r.a) tavsiyesiyle şehrin etrafına derin bir hendek kazıldı. Ancak kuşatma o kadar şiddetliydi ve hava o kadar soğuktu ki, içerideki Yahudilerin de ihanetiyle Müslümanlar iki ateş arasında kaldı.

Korku o dereceye varmıştı ki, Kur’an-ı Kerim o anı “yüreklerin ağızlara geldiği an” olarak tasvir etti. Münafıklar, “Allah ve Resulü bize boş bir vaatten başka bir şey vadetmedi” diyerek kaçmaya çalışıyorlardı. Ancak samimi müminler, bu zorluğu görünce şöyle dediler: Ve yardım geldi… Ama kılıçla veya okla değil. Allah’u Teala, görünmez askerleri olan “soğuk bir rüzgarı” düşmanın üzerine saldı. Rüzgar, müşriklerin çadırlarını söktü, kazanlarını devirdi, ateşlerini söndürdü ve kalplerine tarifsiz bir korku saldı. Sabah olduğunda o devasa ordudan eser kalmamıştı; hepsi perişan bir halde kaçıp gitmişlerdi.