Hz. İbrahim (a.s), Kabe’nin inşasını tamamlayınca Allah (c.c) ona şöyle emretti: “İnsanlar arasında haccı ilan et ki, gerek yaya olarak gerekse uzak yollardan gelen yorgun develer üzerinde sana gelsinler.”

İbrahim (a.s) şaşırdı: “Rabbim! Benim sesim nereye kadar ulaşır ki? Burası ıssız bir çöl” dedi. Allah (c.c) buyurdu: “Sana düşen çağırmaktır, ulaştırmak (duyurmak) ise bize aittir.”

Bunun üzerine İbrahim (a.s) Ebu Kubeys dağına çıkıp seslendi: “Ey İnsanlar! Rabbiniz bir ev edindi ve onu haccetmenizi size farz kıldı. Rabbinize icabet edin!” Rivayete göre; ana rahmindeki ve baba sulbündeki bütün ruhlar, kıyamete kadar hacca gidecek olanlar, bu davete “Lebbeyk! (Buyur Rabbim)” diyerek cevap verdiler.

Cahiliye döneminde müşrikler kurban kestiklerinde, kurbanın kanını Kabe’nin duvarlarına sürer ve etlerini Kabe’nin kapısına asarlardı. Böylece Allah’a yaklaşacaklarını sanırlardı. Sahabeler de Müslüman olunca bunu yapmayı düşündüler.

Allah (c.c) bu batıl adeti kaldırmak ve ibadetin özünü öğretmek için şu muazzam ayeti indirdi: “Onların ne etleri ne de kanları Allah’a ulaşır. O’na ulaşacak olan sadece sizin takvanızdır (samimiyetinizdir).”

Müslümanlar Mekke’de yıllarca işkence gördüler, öldürüldüler, yurtlarından sürüldüler. Sürekli Peygamberimize (s.a.v) gelip: “Bize izin ver, savaşalım” diyorlardı. Peygamberimiz ise “Henüz emrolunmadım, sabredin” diyordu.

Medine’ye hicret edildikten sonra, zulme uğrayan müminlerin artık kendilerini savunmaları için beklenen izin geldi: “Kendilerine savaş açılan (müminlere), zulme uğramaları sebebiyle (savaş için) izin verildi. Şüphesiz Allah onlara yardım etmeye kadirdir.”

Bu ayet, İslam’ın “saldırı dini” değil, “hak ve özgürlükleri savunma dini” olduğunu gösterir. Eğer Allah insanları birbirleriyle savmasaydı; manastırlar, kiliseler, havralar ve mescitler yıkılıp giderdi.