1. ŞAKİK-İ BELHİ VE KÖLENİN TEVEKKÜLÜ Belh şehrinde büyük bir kıtlık ve kuraklık olmuştu. Herkes gelecek endişesiyle ağlıyor, “Yarın ne yiyeceğiz?” diye sızlanıyordu. Şakik-i Belhi, bu telaşın içinde gayet neşeli bir köle gördü. Ona sordu: “Herkes açlıktan ve yarından korkarken sen nasıl bu kadar rahatsın?” Köle gülümsedi: “Neden endişe edeyim ki? Benim efendimin devasa ambarları buğdayla dolu. O beni aç bırakmaz.” Bu söz Şakik-i Belhi’yi ağlattı. “Ya Rabbi! Bir köle fani efendisinin ambarına güvenip endişesini siliyor da, biz senin sonsuz hazinelerine neden güvenemiyoruz?” diyerek kalbini gelecek korkusundan temizledi.

2. HZ. İBRAHİM VE ATEŞİN SERİNLİĞİ Hz. İbrahim (a.s) Nemrut tarafından ateşe atılmak üzere mancınığa konulduğunda, bütün melekler endişeyle yardıma koştu. Cebrail (a.s): “Bir ihtiyacın var mı?” diye sordu. O, geleceğin ve akıbetinin endişesini bir kenara bırakmış, tam bir tevekkülle: “Sana ihtiyacım yok. Rabbim benim halimi biliyor, Hasbünallah (Allah bana yeter)” dedi. Bu kaygısız ve temizlenmiş teslimiyet, alevleri serin bir gül bahçesine çevirdi.

3. HATEM-İ ESAM’IN DÖRT DÜSTURU Büyük veli Hatem-i Esam’a “Gelecek korkusundan ve dünya endişesinden nasıl kurtuldun?” diye sordular. Şöyle cevap verdi: “Dört şeye inandım, kalbim huzur buldu: 1. Rızkımı benden başkasının yiyemeyeceğini anladım, midem rahatladı. 2. İbadetimi benden başkasının yapamayacağını bildim, ona sarıldım. 3. Ölümün beni mutlaka bulacağını anladım, ona hazırlandım. 4. Allah’u Teala’nın beni her an gördüğünü bildim, O’ndan haya ederek kalbimi temizledim.”

4. HZ. SÜLEYMAN VE KÖR YILAN Hz. Süleyman (a.s) bir gün deniz kenarında otururken, bir karıncanın ağzında yeşil bir yaprakla denize doğru gittiğini gördü. Suyun içinden bir kurbağa çıkıp ağzını açtı, karınca içine girdi ve kurbağa suya daldı. Bir süre sonra kurbağa çıktı, karınca ağzında yaprak olmadan dışarı çıktı. Hz. Süleyman karıncaya sordu: “Bu ne haldir?” Karınca dedi ki: “Ey Allah’ın Peygamberi! Denizin dibinde kör ve elsiz ayaksız bir yılan yaşar. Allah’u Teala benim rızkımı o yılana taşımakla görevlendirdi. Kurbağayı da beni incitmeden suya daldırmakla görevlendirdi.” O yılanın duasını da karınca şöyle aktardı: “Beni denizin dibinde unutmayan Rabbimi tesbih ederim.”

5. ÇÖLDEKİ KUŞUN RIZKI Cüneyd-i Bağdadi Hazretleri bir gün çölde tek başına bir kuş gördü. Her taraf kumdu, yiyecek hiçbir şey yoktu. “Bu kuş burada yarın ne yiyecek, nasıl hayatta kalacak?” diye düşünürken rüzgar esti ve kumların altından bir çekirge çıkarıp kuşun önüne bıraktı. Cüneyd Hazretleri secdeye kapanıp ağladı: “Ey nefsim! Kuşun yarınki rızkını kumun altında saklayan ve rüzgarla ona taşıyan Allah varken, sen kendi yarına neden endişe edersin?”