Mekkeli müşrikler, Hz. Muhammed’in (s.a.v) beşeri yönünü kabullenemiyorlardı. Alaycı bir tavırla dediler ki: “Bu ne biçim peygamber? Yemek yiyor, çarşı pazarda dolaşıyor! Ona bir melek indirilseydi ya? Veya ona bir hazine verilseydi, yahut ürününden yiyeceği bir bahçesi olsaydı ya!”

Allah (c.c) onlara şöyle cevap verdi: “Senden önce gönderdiğimiz bütün peygamberler de hiç şüphesiz yemek yerler, çarşılarda dolaşırlardı. Biz sizi birbirinizle imtihan ediyoruz; sabredecek misiniz?” Eğer Allah dileseydi Peygamberine dünyevi hazinelerin en büyüğünü verirdi, ama asıl amaç dünya değil, ebedi yurttur.

Ukbe bin Ebi Muayt, Peygamberimizin (s.a.v) davetini dinleyip etkilenmişti. Ancak kötü arkadaşı Übeyy bin Halef, “Muhammed ile konuşursan seninle arkadaşlığı keserim” deyince, Ukbe imandan döndü ve Peygamberimize hakaret etti.

Allah (c.c), kıyamet günü onun ve benzerlerinin halini şöyle tasvir eder: “O gün zalim kimse (pişmanlıktan) ellerini ısırıp şöyle der: ‘Keşke ben de Peygamberle aynı yolu tutsaydım! Yazıklar olsun bana! Keşke falancayı dost edinmeseydim! Çünkü zikir (Kur’an) bana gelmişken o beni saptırdı.'”

Mahşer günü herkes birilerinden şikayetçi olurken, Peygamberimiz (s.a.v) de Rabbine şöyle arz edecektir:

“Ey Rabbim! Şüphesiz benim kavmim (ümmetim), bu Kur’an’ı terk edilmiş (mehcûr) bir halde bıraktı.”

Bu şikayet; Kur’an’ı okumayan, anlamaya çalışmayan, hükmüyle amel etmeyen ve onu hayatının dışına iten herkes için geçerli, sarsıcı bir uyarıdır.