Hz. İbrahim (a.s), kavmi bayrama gidince puthaneye girdi ve en büyük put hariç hepsini kırdı. Baltayı da büyük putun boynuna astı. Kavmi dönüp durumu görünce İbrahim’i sorguya çekti. O ise zekice bir cevap verdi: “Belki şu büyükleri yapmıştır, ona sorun!” Onlar, “Putlar konuşmaz ki!” deyince, İbrahim: “O halde size ne fayda ne zarar veremeyen şeye mi tapıyorsunuz?” diyerek onları susturdu.

Cevap veremeyen zalimler güce başvurdu: “Onu yakın da ilahlarınıza yardım edin!” Devasa bir ateş yaktılar ve İbrahim’i mancınıkla içine attılar. Ancak Allah ateşe emretti: “Ey Ateş! İbrahim’e karşı serin ve selamet ol!” Ateş onu yakmadı, sadece iplerini yaktı ve orası İbrahim için bir gül bahçesine döndü.

Bir adamın koyun sürüsü, geceleyin başka bir adamın ekin tarlasına girip mahvetti. Davacılar Hz. Davud’a geldi. Davud (a.s), koyunların değerinin ekinin zararına denk olduğunu görerek, koyunların ekin sahibine verilmesine hükmetti.

Oğlu Hz. Süleyman (a.s) ise daha hikmetli bir çözüm sundu: “Tarlayı koyun sahibine verelim, onarıp eski haline getirsin. Koyunları da tarla sahibine verelim, tarlası düzelene kadar sütünden ve yününden faydalansın. Sonra herkes malını geri alsın.” Bu hüküm hem adaleti sağladı hem de zararı telafi etti. Allah, “Biz o hükmü Süleyman’a kavrattık” buyurarak bu içtihadı övdü.

Hz. Eyyub (a.s), uzun yıllar süren şiddetli bir hastalığa, mal ve evlat kaybına uğradı. Ancak asla şikayet etmedi. Hali sorulduğunda bile sadece Rabbine şöyle seslendi: “Rabbim! Şüphesiz bana zarar dokundu, Sen merhametlilerin en merhametlisisin.”

Bu edep dolu dua üzerine Allah icabet etti: “Ayağını yere vur! İşte yıkanılacak ve içilecek soğuk bir su.” Eyyub (a.s) şifa buldu, Allah ona ailesini ve bir o kadarını daha rahmet olarak geri verdi.