Cennet, fani dünyanın bereketsiz didişmelerinden, yalanlarından ve yorucu gürültülerinden ebediyen uzaklaşmış tertemiz ruhların vuslat yurdudur. Kur’an-ı Kerim ve Sünnet-i Seniyye, cennet ehlinin kendi aralarında, meleklerle ve doğrudan muazzam bir lütufla Allah’u Teala ile yapacakları o emsalsiz, saf ve sevinç dolu konuşmaları bize bir şevk aynası olarak sunar. Cennet bağlarında ne bir boş söz, ne bir yalan, ne de bir kalbi incitici kelam işitilir. Orada konuşulan her şey hamd, tesbih, muhabbet ve selâmdır. Ancak bu ebedî ve nurlu sohbetlere nail olabilmenin dünyadaki sarsılmaz şartı; kalbi henüz hayattayken hasetten, gıybetten, kinden ve düşmanlıktan tövbe ile manen temizlemektir. Kalbi dünyada temizlenenler, cennette peygamberlerin ve şehitlerin sohbet arkadaşı olurlar.