Hicretin 4. yılında (M. 625), Necid bölgesi kabilelerinden Âmiroğulları’nın lideri Ebu Berâ, Medine’ye gelerek Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ile görüştü. Kendisi Müslüman olmadı ancak kavmine İslam’ı anlatacak muallimler gönderilmesini talep etti. Peygamber Efendimiz (s.a.v.), Necid halkının ihanetinden çekindiğini ve ashabının başına bir kötülük gelmesinden endişe ettiğini belirtti. Ancak Ebu Berâ, “Onlar benim korumam altındadır, onlara kimse dokunamaz!” diyerek kesin bir teminat verdi.

Ebu Berâ’nın bu güçlü teminatı üzerine Peygamber Efendimiz (s.a.v.), Suffe ashabından, Kur’an’ı en iyi bilen ve hayatlarına tatbik eden 70 kişilik seçkin bir hafız grubunu (Kurrâ) görevlendirdi. Grubun başında Münzir bin Amr (r.a.) bulunuyordu. Bu mübarek kafile, İslam’ın nurunu ve hakikatini Necid çöllerine taşımak heyecanıyla yola çıktı ve Bi’r-i Maûne (Maûne Kuyusu) mevkiinde konakladı.

Kafile Bi’r-i Maûne’ye varınca, Peygamberimizin (s.a.v.) İslam’a davet mektubunu Âmiroğulları’nın diğer lideri olan Âmir bin Tufeyl’e ulaştırması için Haram bin Mülhan’ı (r.a.) elçi olarak gönderdiler. Kibirli ve İslam düşmanı Âmir bin Tufeyl, mektubu okumaya bile tenezzül etmeden, arkadan işaret vererek elçiyi mızraklattı. Haram bin Mülhan (r.a.) mızrak göğsünden çıkıp kanlar içinde yere yığılırken kanını yüzüne sürdü ve o meşhur tarihi sözünü haykırdı: “Allahu Ekber! Kâbe’nin Rabbine andolsun ki, kazandım (kurtuluşa erdim)!”

Âmir bin Tufeyl, bu alçak cinayetle yetinmeyip Ebu Berâ’nın koruma sözünü hiçe sayarak bekleyen sahabe grubuna da saldırmak istedi. Kendi kabilesi Ebu Berâ’nın sözünü çiğnememek için ona katılmadı. Bunun üzerine Âmir bin Tufeyl; Süleym kabilesinin Rı’l, Zekvân ve Usayye boylarından silahlı adamlar toplayarak 70 hafızın etrafını kuşattı. Sahabiler, “Biz savaşmaya değil, İslam’ı tebliğ etmeye geldik” deseler de müşrikler dinlemedi. Kahramanca çarpışan 70 Kurrâ’nın, Amr bin Ümeyye hariç tamamı orada şehit edildi.

Bu vahim ve acı haber, vahiy yoluyla Peygamber Efendimiz’e (s.a.v.) ulaştığında, hayatı boyunca eşine az rastlanır bir derin hüzün ve teessür yaşadı. “Bu Ebu Berâ’nın işidir, ben zaten bundan çekinmiştim” buyurdu. Gözyaşları içinde kalan Peygamberimiz (s.a.v.), hayatında ilk ve tek olmak üzere, tam bir ay boyunca sabah namazlarında bu ihaneti yapan Rı’l, Zekvân ve Usayye kabilelerine beddua (Kunut) etti.