Semûd kavmi, Ad kavminin helakından sonra gelen, mimaride ve taş işlemeciliğinde zirveye ulaşmış bir topluluktu. “Hicr” denilen vadideki dağları oyarak kendilerine güvenli evler yapıyor, ölümsüz kalacaklarını sanıyorlardı. Allah’u Teala, onlara içlerinden Hz. Salih (a.s)’ı peygamber olarak gönderdi. Ancak onlar, peygamberlerini yalanladılar: Kavmin ileri gelenleri Hz. Salih’ten (a.s) imkansız bir mucize istediler. “Şu sert kayadan bize canlı, doğurmak üzere olan bir dişi deve çıkar” dediler. Allah’u Teala‘nın kudretiyle kaya yarıldı ve istedikleri deve çıktı. Bu, “Allah’ın Devesi” idi ve ona dokunulmaması emredilmişti. Ancak onlar, ayetleri (mucizeleri) görmezden geldiler: Nankörlükleri o kadar arttı ki, su içme nöbetini deveyle paylaşmak zorlarına gitti. Şımarık bir grup, deveyi hunharca katletti (ayaklarını kesip öldürdü). Sonra da Hz. Salih’e, “Hani bizi tehdit ettiğin azap?” diye meydan okudular. Güvendikleri o dağ evleri, o sağlam kaleler onları koruyamadı. Sabaha karşı korkunç bir “Sayha” (şiddetli ses/çığlık) onları yakaladı: O gün taşları yontan eller, taş kesildi ve kazandıkları hiçbir şey (zenginlikleri, sanatları, güçleri) onlardan azabı savmaya yetmedi.