Mekke’de Müslümanlar şiddetli işkencelere maruz kalıyor, imanlarının bedelini canlarıyla ve mallarıyla ödüyorlardı. Bazı sahabelerin kalbine “Bu sıkıntılar ne zaman bitecek?” sorusu düştü. Allah Teâlâ, imanın sadece dille söylenen bir söz olmadığını bildirmek için şu sarsıcı ayetleri indirdi:

“İnsanlar, imtihandan geçirilmeden, sadece ‘İman ettik’ demeleriyle bırakılıvereceklerini mi sandılar? Andolsun ki, biz onlardan öncekileri de imtihan ettik. Allah, (imanında) doğru olanları da bilir, yalancıları da bilir.”

Hz. Nuh (a.s), kavmi arasında tam bin seneden elli yıl eksik (950 yıl) kaldı. Neredeyse on asır boyunca onları Allah’a çağırdı, alaylarına ve eziyetlerine sabretti. Ancak onlar putperestlikte ve zulümde direttiler.

Sonunda vaat edilen tufan geldi. Allah, Nuh’u ve gemidekileri kurtardı, o zalimleri ise tufanla yakalayıverdi. 950 yıllık küfür saltanatı, bir anda sulara gömüldü. Allah bu olayı “Alemler için bir ibret” kıldı.

Hz. İbrahim (a.s) kavmine: “Siz, Allah’ı bırakıp kendi yonttuğunuz putlara mı tapıyorsunuz? Rızkı Allah’tan isteyin” dedi. Kavmi cevap veremeyince zorbalığa başvurdu: “Onu öldürün veya yakın!” dediler. İbrahim’i (a.s) devasa bir ateşe attılar.

Fakat Allah onu ateşten kurtardı. Bu mucizeyi gören ve ona ilk iman eden Hz. Lut oldu. İbrahim (a.s): “Ben Rabbime hicret ediyorum” dedi. Allah ona ödül olarak İshak ve Yakub’u bağışladı ve peygamberliği onun soyunda devam ettirdi.

Sure, müminlere büyük bir müjde ile sona erer: “Bizim uğrumuzda cihad edenleri (elinden gelen gayreti gösterenleri), elbette kendi yollarımıza eriştireceğiz. Hiç şüphe yok ki Allah iyi davrananlarla (Muhsinlerle) beraberdir.”

Kim samimiyetle Allah’ı ararsa, Allah ona mutlaka bir kapı açar ve onu vuslata erdirir.