Mekke müşrikleri, Yahudiler ve diğer Arap kabileleri birleşerek (Ahzâb) Medine’yi kuşatmışlardı. Müslümanlar şehrin etrafına hendek kazdılar ama kuşatma uzadıkça açlık ve soğuk arttı. Düşman çok kalabalıktı. Kur’an o anı şöyle tasvir eder: “Gözler kaymış, yürekler ağızlara gelmişti ve siz Allah hakkında (olumsuz) zanlarda bulunuyordunuz.”

Münafıklar, “Allah ve Resulü bize sadece kuru bir vaatte bulundu” diyerek kaçmaya çalışırken, müminler sabretti. Sonunda Allah, soğuk bir rüzgar ve görünmeyen melek orduları gönderdi. Rüzgar düşmanın çadırlarını söktü, kazanlarını devirdi ve kalplerine korku saldı. Savaşılmadan zafer kazanıldı.

Cahiliye devrinde evlatlıklar öz evlat gibi sayılır, hanımları boşandığında babalığa haram kabul edilirdi. Allah bu yanlış adeti yıkmak istedi. Peygamberimizin (s.a.v) azatlı kölesi ve evlatlığı Zeyd b. Harise, eşi Zeyneb bint Cahş ile anlaşamayıp boşandı.

Allah’u Teâlâ, Peygamberimize (s.a.v) Zeyneb ile evlenmesini emretti. Bu, toplumda büyük bir şok etkisi yaratacaktı ama Allah’ın emri kesinlikle uygulanmalıydı. Ayet şöyle indi: “Zeyd o kadından ilişiğini kesince biz onu sana nikahladık ki, evlatlıkları eşleriyle ilişkilerini kestiklerinde (o kadınlarla evlenmek) müminlere haram olmasın.” Böylece Zeyd (r.a), Kur’an’da ismiyle anılan tek sahabi olma şerefine erdi.

Allah’u Teâlâ, “Emanet”i (akıl, irade, sorumluluk ve halifelik görevini) göklere, yere ve dağlara sundu. Onlar bu ağır sorumluluğu taşımaktan çekindiler, korktular ve reddettiler. Çünkü irade sahibi olup hata yapmaktan ve cezalandırılmaktan korktular.

Ancak insan, bu emaneti yüklendi. “Şüphesiz insan çok zalim ve çok cahildir.” (Çünkü bu yükün ağırlığını tam takdir edemedi veya nefsine zulmetti). Emanet; Allah’ın emirlerini yerine getirmek ve O’nun yeryüzündeki halifesi olma şuurudur.